O diario de Ben-Cho-Shey. 1939, o día a día no desterro

Os diarios dos primeiros anos da posguerra preséntannos diferentes contidos de importancia. Por unha banda, son uns fermosísimos libros de viaxe pola provincia de Cáceres, principalmente a comarca da Vera; e pola outra un retrato cruel deses primeiros anos tras a victoria dos sublevados. Infraestruturas educativas destinadas a uso militar; material escolar que chega cando xa non é necesario logo de ser obxecto de especulación e de enriquecemento individual; a realidade de delatores e delatados ou viaxes interminables conforman a vida de Fernández-Oxea neses días.

Diario de xuño de 1939

Diario de xuño de 1939

Diario de xuño de 1939

Diario de xuño de 1939

Transcrición:

“Xunio 1939

Co gallo do viaxe a Madrid e a Soria retrasóuseme a vistia das escolas e agora teño que facelas a toda presa. O dia 13 gracias a Civantos fago un percorrido mais que regular:  unha pequena parada en Trujillo e logo adiante. O terreo do Pago de San Clemente ata Herguijuela é rico e frondoso. Visito esta derradeira escola e dali paso a Conquista. Son dos pobos cativos e feos. En Zorita vexo de presa catro escolas e paso de lonxe por Logrosán para xantar en Cañamero. As escolas de este pobo desfíxoas a soldadesca. Canta door ver os destrozos da guerra en edificios tan bos como estes. Cañamero está como mergullado; dondequeira que se mire, non se ven mais que tellados; As Villuercas quedan preto e sinto non ollar Guadalupe.

Pola serán volto a Logrosán: bo edificio; moita argallada; o pobo metido entre montes ten boa campiña. Sigo a Zorita para rematar a visita. Estas escolas parecen paxareiras; ó pobo e ó alcalde sóbranlle escolantes; quixeran botalos. Hai un bo grupo escolar que estivo convertido en Hospital militar. O pobo non me gusta. Merendamos e saimos para Cáceres onde chegamos as once da noite.

Cando xa están preto as vacaciós ocúrreselles mandar os libros do Instituto de España. Como textos son ruis e caros: iste si que é un caso típico de estraperlo. Os libros non valdrán, pero ós escolantes sacáronlles un millón e pico de ptas. Así medra a patria.

O raio dos libros dan que facer e traballo como un peón a facer paquetes. Todo o traballo se acumula nistes derradeiros días de curso.

O día de San Xohan fago outro percorrido longo con Civantos: Trujillo-Ibahernando, que seica é Vivahernando: pobo de protestantes. Santa Cruz de la Sierra, pobo típico, con boa eirexa gótica e casas do XV, deitado o pé da serra.

Desayunamos en Abertura, pobo miserable, representación enxebre da terra árida do sul da provincia. Continuamos ata Alcollarín, que ven a ser polo estilo; de novo pasamos por Zorita e Logrosán, e no camiño que deiquí leva a Cañamero voltamos a ver as obras de un ferrocarril en proyecto e  unha grande ave de rapiña que se ergue o pasar o auto. Rubimos a Berzocana. Según se vai rubindo a paisaxe vaise cubrindo de arboredo e refresca a vecindade das Villuercas. Berzocana é un pobo típico con boa eirexa do século XIV que conten as urnas cos corpos de S.Fulgencio e Sta. Florentina. Baixamos a xantar a Logrosán e seguimos pola serán a Cáceres.

O 26 vou a Madroñera, que xa era un pesadelo para min. O conductor do coche é un botarate que lle fai pelotilla ós militares. Madroñera é un pobo grande como os autos desta terra. Vexo a Lucas na sua casa e admírome de cómo vive iste home. É un verdadeiro asceta dino de admiración; a sua preocupación é o saber. E por iste delito deixárono sin carreira ¡Canta inxusticia, Señor! Paso unha boa seran con Lucas e cos escolantes; conozo ao Segredario que é un bergallo e ceo con un abate capellán de monxas e xogador de tresillo. De maña cedo saio para Cáceres e no auto vai o denunciante de Lucas. É un boticario cacique, home de mala entraña i envexoso de ben alleo; temos longa discusión perante o viaxe e móstrase como intransixente e cerril. Con bestas de iste feitío vai apañado o pais.

Co remate do mes ven o fin dos traballos e a espranza de fuxir para terra. Foi un mes de traballar de firme: 1º o Boletín, logo a visita, despois as memorias e as contas e por fin os  maldisoados libros.”

Non esquezades saciar a vosa curiosidade deste e outros proxectos visitando a páxina do Museo Provincial de Lugo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s